Mimikra
Prawdopodobnie nie ma bardziej wyraźnego dowodu istnienia ewolucji, niż rozprzestrzenianie się melanizmu przemysłowego. U około 10% z ponad 700 gatunków większych ciem, występujących na wysoce uprzemysłowionych obszarach Wysp Brytyjskich, widać wyraźne zaciemnienie barwy. Zmiana ta nazywa się melanizmem przemysłowym. Prawdopodobnie najlepiej zbadanym przykładem jest ćma krępak brzozowiec (włochacz brzoziak, Biston betu-laria), którego skrzydła i ciało są jasnego koloru z rozproszonymi ciemnymi plamami. W 1848 roku odkryto w Anglii, blisko Manchesteru, całkiem czarnego mutanta krępaka, a od tamtego czasu forma ta (Biston betularia var. carbonarid) stopniowo coraz bardziej rozpowszechniała się. Obecnie na obszarze tym 90% motyli jest czarnych. Z pewnością mamy tu do czynienia z przypadkiem zachodzącej w przyrodzie zmiany gatunku, dostatecznie szybkiej, aby dała się zaobserwować przez spostrzegawczych przyrodników. Jakie jest wytłumaczenie tych zmian ewolucyjnych? Krępak brzozowiec lata w nocy, a w ciągu dnia spoczywa na pniach drzew. Na obszarach, gdzie nie ma rozwiniętego przemysłu, pnie drzew w lesie są pokryte porostami i jak widać , jasna barwa motyla jest na takim tle praktycznie niewidoczna. Na obszarach o dużym zanieczyszczeniu powietrza połączenie toksycznych gazów i sadzy zniszczyło porosty i spowodowało zciemnienie gałęzi i pni. Na takim tle wyraźnie widać jasno zabarwione motyle. Głównym wrogiem krępaków są ptaki, które wyłapują je za dnia z miejsc, gdzie ćmy te się chronią. W lasach, w których środowisko jest bardzo zanieczyszczone, można łatwo zobaczyć, że ciemna forma będzie miała o wiele większe szansę przeżycia. Istotnie, gdy angielski genetyk Kettlewell wypuścił do tych lasów znaczone ćmy obydwu rodzajów, wyłapał później dwa razy więcej form ciemnych niż jasnych, a dokładne obserwacje wykazały, że ptaki istotnie zjadały dużo więcej uwolnionych ciem jasnych niż ciemnych. Nic więc dziwnego, że na obszarach tych dominuje obecnie forma ciemna. Na obszarach nie zanieczyszczonych (tj. w Szkocji i w południowo-zachodniej Anglii) w lasach ciągle jeszcze występują porosty, a dominuje jasna forma krępaka.
Tradycyjnie uważa się, że stabilność zespołu - zdolność do przeciwstawiania się zaburzeniom ekologicznym - zależy od jego złożoności. Innymi stówy, zespół o znacznym bogactwie gatunkowym jest bardziej stabilny niż zespół o mniejszym bogactwie. Zgodnie z tym poglądem, im bogactwo gatunkowe większe, tym mniejsze znaczenie pojedynczego gatunku. Biorąc pod uwagę wielość możliwych interakcji w obrębie zespołu, wydaje się nieprawdopodobne, aby pojedyncza klęska żywiołowa mogła naruszyć składniki systemu do tego stopnia, żeby spowodować znaczną zmianę w jego funkcjonowaniu. Argumentem na rzecz tej hipotezy jest fakt, że niszczycielskie gradacje szkodników zdarzają się częściej na polach uprawnych, które są zespołami o niskiej różnorodności gatunkowej, niż w naturalnych zespołach charakteryzujących się większym bogactwem gatunkowym. Prawie zupełne wyginięcie kasztanowca amerykańskiego wskutek inwazji pasożytniczego grzyba miało niewielki ekologiczny wpływ na różnorodność gatunkową lasów Appalachów, w których to drzewo niegdyś występowało.
ból gardła stomatologia dziecięca żoliborz pozycjonowanie poznań